Goedenavond, 
 
En daar zijn ze dan, de perikelen die we hebben beleefd tijdens ons jaarlijks voorjaarsuitje.
Peter P had de organisatie op zich genomen om dit uitje te organiseren en hij vroeg ondergetekende of ik hieraan mee wilde doen. Hier had ik natuurlijk helemaal geen zin in maar ja als de voorzitter van de mooiste fietsclub, van Wanssum, Meerlo, Well, Venraij en Geijsteren, dit vraagt zeg je natuurlijk geen nee.
 
Twee weken voordat de tocht zou zijn hebben we met ons tweeën de tocht voor gereden, en dat was maar goed ook.
De tocht was uitgepijld op 38.5 km (evt. af te korten tot 22 km) maar toen we klaar waren hadden we allebei 67 km op het klokje staan.(eigen schuld dikke bult, in al ons enthousiasme hadden we effe niet goed op de bordjes gekeken en waren we binnen de kortste keer weer terug bij het startpunt, maar je bent "fitsrenner" of je bent het niet dus zijn we teruggereden en hebben braaf alsnog de hele route gereden).
Terug bij het startpunt was ook de beoogde locatie van het Mountainbike museum alwaar we bedacht hadden om even te gaan kijken.
Daar aan gegaan om e.e.a te regelen voor de grote dag maakten we kennis met Jeroen, een gruwelijk gedreven jongen van een jaar of 44 die dit museum opgezet had, uiteindelijk hebben we zelf maar gezegd dat we moesten gaan anders hadden we nog wel een week kunnen luisteren naar zijn verhalen, zoals gezegd een enthousiaste jongen.
En toen was het zover, 7 mei en de jongens werden losgelaten.
We waren met 9 "fitsrenners", te weten: Peter P, Peter T, Ralf S, Geert R, Coen E, Dion J, Marcel K, Twan vd V, en ondergetekende.
Peter T had de grote bus geregeld van de mooiste en grootste fietswinkel van Wanssum en omstreken, geheel belangeloos ter beschikking gesteld door Rob D. waarvoor dank, hier zaten de meeste fietsen in, Twan van de V had een nieuwe bedrijfswagen (zo hoor je nog eens wat) en die kon 1 man mee en dan de voorzitter nog waarbij 4 man in de auto zaten.
Eenmaal gepakt en gezakt konden we onderweg.
De bedoeling was om te gaan fietsen in Arnhem en m.n. Oosterbeek in het bijzonder.
Daar aangekomen was de koffie bruin en nadat we ons opgetuigd hadden konden we op weg, maar niet nadat Jeroen gezegd had als we de 1e afdaling achter de rug hadden dat we dan al te ver waren om op de route te springen.
Maar zoals dat altijd gaat hoort iedereen alles maar luistert er niemand en toen we de 1e afdaling achter de rug hadden konden we dus weer het bergje op fietsen om op de route te komen.
Het weer was prachtig, het gezelschap oke dus dat beloofde wat.
Coen nam het voortouw door als een speer te vertrekken en ons een beetje achter te laten in niemandsland, af en toe was hij zelfs uit zicht. Echter het verstand zit ongeveer in het midden dus hebben we een lekker gemiddelde aangehouden en uiteindelijk zijn we toch zo'n beetje bij elkaar gebleven. Op een gegeven moment zijn we langs Papendal gekomen, waar de creme de la creme van de Nederlandse sporters bivakkeert, als ze hadden geweten welk een bijzondere sporters langs kwamen gefietst hadden verschillende renners van ons de A status gekregen van het NOC NSF en waren we uitgenodigd voor de Olympische zomerspelen in Pyong Yang (ien Korea) maar ja natuurlijk niemand gezien en dus een gemiste kans voor Nederland. 
De route was goed uitgepijld en op een aantal hellinkjes na goed te doen. Er was zelfs tijd om onderweg effe een koekje te eten. Halverwege werd er onder de bezielende leiding van Peter T een heuse ereboog opgezet om een vrouwelijke hardloper te laten passeren en die stelde dat zeer op prijs al die mannelijke aandacht.
Toen we bijna thuis waren stond er nog een pittige beklimming op het programma, echt een vies en smerig bultje welke we bijna allemaal haalden.
Vermeldenswaardig is nog dat iedereen 29 binnenbanden bij zich had en 3 liter solutie, dit n.a.v. de najaarsrit maar gelukkig heeft niemand iets hoeven te verwisselen.
De mogelijkheid bestond om te douchen en eenmaal klaar konden we ons tegoed doen aan div. broodjes en ook nog een broodje kroket.
De bezichtiging van het Museum was zeer bijzonder vooral door de gedreven Jeroen, welke vertelde dat hij nog maar 6% zicht had. Bij iedere fiets hoorde een verhaal en je kon wel horen dat er hier een kenner aan het woord was.
We hebben eigenlijk een uitnodiging op zak om nog eens terug te keren naar Oosterbeek om een andere route te fietsen buiten de officiele route om en Jeroen vertelde dat hij dan graag "voor" wilde fietsen, ik heb daar eens over na zitten denken maar achter iemand aan fietsen die maar 6% zicht heeft is al een belevenis op zich.
Er werd besloten om de kilometer vergoeding geheel ten goede te laten komen aan het museum (er werd geen entree gevraagd) en Penningmeester Marcel K zou hier voor zorgen.
Hierna zijn we huiswaarts gekeerd, een leuke tocht met leuke mensen en goed weer wat wil je nog meer.
Het is te hopen dat de mede clubleden de volgende keer ook aansluiten want het is eigenlijk veel te leuk om dit mee te maken.
Werd opgetekend door W.E. te G

Eindelijk , het najaarsuitje.
Na al weken uitgekeken te hebben waar we losgelaten zouden worden vertrokken we vanmorgen om 08.30 uur met 10 man richting ??.
Na een uurtje rijden zakten we onder Maastricht af naar Noorbeek alwaar de aluminium en carbon rossen klaar gemaakt werden om afgetuigd te worden.
De bedoeling was om een tocht van 50 km te rijden in de voerstreek, in Wallonie.
Vanaf de start duchtig in de hoeven want voordat we losgelaten werden in het bos moesten we al over de harde weg flink klimmen om boven te komen.
Vandaar een stuk bos in en toen begon het...... stijlrecht omhoog waarbij de kleine versnellingen flink aangesproken dienden te worden.
Hierbij werd al snel duidelijk dat de mannen van de jongens gescheiden gingen worden, maar uiteindelijk werd de eerste bosklim door iedereen afgerond en met een voldaan gevoel konden we verder.
De hele tocht was flink op en neer en naar later bleek hadden we 909 hoogte meters te verstouwen gehad, met enkele zeer mooie maar ook technische afdalingen.
Ondanks dat de tocht goed uitgepijld was raakten lid P.K.te G en W.E. te G toch de weg kwijt, na een hele tijd alleen geklommen te hebben vroeg Pascal aan een vrouw die op zondag de ramen aan het wassen was ??? met vragende blik, bicyclette? en daarbij wijzend naar voren, de vrouw keek ofdat er een intercitytrtein langs kwam(en dat kon niet want er lagen geeneens rails) en zijn we maar snel doorgefietst. 
Na telefonisch overleg zijn we weer teruggeraced naar beneden en daar stond Twan om ons weer op het goede pad te leiden, even later na een een wederom stijle klim stonden we gvd op precies dezelfde weg waar we samen net 5 minuten daarvoor gestaan hadden, maar ja eigen schuld dikke bult hadden we maar niet zoveel moeten lullen en beter op moeten letten.
De koffie was geregeld in een klein dorpje waarvan me de naam ontschoten is maar waar de waardin (een schone blonde deerne) meteen even vertelde dat ze de bierkaart even uitging leggen.
Echter alcohol en echte sportlui dat gaat niet zo goed samen dus dat ging hem niet worden, waarop ze constateerde we geen echte "fits-renners" waren.
Hier had ze natuurlijk geen gelijk in maar ja vrouw en blond dus, hebben we het maar laten zitten. Nadat Peter Theeuwen een hele gereedschapskist vol thee had gekregen en bijbehorende ontiegelijk kromme lepel hebben we toch wel zitten genieten.
Eenmaal klaar maakte de toch wel vriendelijke waardin nog een groepsfoto van ons en begonnen we aan de 2e etappe.
Dit was echter een stukje met haperingen/hindernissen, op zich een mooie route maar na welgeteld 8 !! lekke banden werd het tijd om weer eens te fietsen.
In navolging van lid Gerard V hebben we onderweg nog een stop gemaakt om even te genieten van de omgeving, welke echt schitterend was in die mooie herfstkleuren.
Na al dat oponthoud waren we flink te laat voor onze lunchafspraak en of het daardoor kwam weten we niet maar de desbetreffende eigenaresse van het etablissement in Noorbeek keek niet echt vriendelijk, wat op zich vreemd was want wanneer heb je nu 10 zulke schone manskerels in je tent.
Nadat ze meldde dat ze maar 2 hotdogs had werden die besteld alsmede sate met friet en bloedworst met appel en ui.
Heerlijk gegeten en met de buik rond zijn we huiswaarts gekeerd.
Vanaf hier alle complimenten voor de organisatie door Twan en Bram, mooie tocht en voor ieder wat wils.
Twan nog extra bedankt voor het naar huis brengen van de fiets van Ralf en ondergetekende.
Voor herhaling vatbaar.

Wim Euwals

Zaterdagmorgen 9 augustus om kwart over acht met zijn zevenen in Oostrum op de trein gestapt richting Nijmegen. Ondanks de hevige regenval van gisteravond zijn de vooruitzichten veel belovend, Het wordt in meerdere opzichten een prachtige dag. Aangekomen in Nijmegen al fietsend door de stationshal op zoek naar het Pieterpad. Na enkele kilometers, aan de voet van de Duivelsberg, het Pieterpad op gegaan. Nauwelijks gehinderd door de vele wandelaars, die allemaal netjes aan de kant gingen voortvarend richting Wanssum gefietst. Na de st. Jansberg ter hoogte van Milsbeek bedwongen te hebben was het vervolgens vlak glooiend terein. Prachtig weer, goed gemutst op het plein in Gennep een "tas" koffie gedronken om vervolgens weer op weg te gaan. Onderweg nog wat discussies gehad over de vermoedelijke afstand varierend van iets meer dan 50 tot 77 km. Uiteindelijk bleken het een goede 60 km te zijn.Al met al een tocht/activiteit die voor herhaling vatbaar is. Peter, Andres, Coen, Jan, Wim en Roel (de twee laatsten als gastrijders waarvan Wim zich zeker aan gaat melden als lid) bedankt voor de geweldige tocht.

Tot een volgende keer,

Gerard

 

Op woensdag 8 mei jl, samen met Rene Weijs en Richard Rongen, afgereisd naar het lieflijke plaatsje Bedoin, aan de voet van de Mont Ventoux.

Wat een indrukwekkende ‘puist’ in het prachtige landschap van de Provence. We werden aan het eind van de middag ontvangen door Stephanie, de gastvrouw van Le Domaine de Pierravon.

Een bijzonder verblijf in een oude pauselijke boerderij uit de 12e eeuw, waar de Tempeliers in het verre verleden konden herstellen van hun beproevingen tijdens de kruistochten. Zou dat herstel ook voor ons gelden? Aan het prima eten en de mooie  accommodatie zou het zeker  niet liggen. Gelet op ons kortstondige verblijf van drie dagen, op donderdagmorgen maar gelijk begonnen met de beklimming vanuit Bedoin. De reus van de Provence bleek al snel een stevige kuitenbijter. Kilometerslang door het bos klimmen met aanzienlijke stijgingspercentages, ieder op zijn eigen tempo naar boven. Ik dacht nog even dat we Richard op sleeptouw moesten nemen, maar die stond al op de top te koukleumen voordat Rene en ik  het in de gaten hadden.  Uiteindelijk bereikten we allemaal ongeschonden de top om vervolgens met een aanzienlijke vaart de afdaling te aanvaarden. Wat een indrukwekkend decor daarboven. Voor Tommy Simpson hadden we de eerste dag even geen tijd.  

De tweede dag stond eigenlijk in het teken van rust. Na een fietstochtje van 50 km door de Gorges de la Nesque begon het toch weer te kriebelen. Vanaf de relatief makkelijke kant van Sault, tussen de geurende lavendelvelden,  opnieuw naar boven

geklommen. Hoe zouden de benen het houden op de derde dag?  Op zaterdagmorgen blies ons de mistral vanuit Malaucene als vanzelf naar boven. De klus zat erop. Moe en voldaan werd de terugreis aanvaard, met nog een korte overnachting in Beaune / Bourgogne.  En mannen, toch een bijzondere smaakervaring in L’Auberge Bourguignonne? Richard en Rene, bedankt voor de gezelligheid. Wie had hier eigenlijk  niet bij willen zijn?

Onder de bezielende leiding van Henk J. en Ruud V. vertrokken we zondagmorgen om 7.00 richting België en wel naar Spa om hier onze kunnen te tonen in de Ardennen.

Er was een startlocatie gekozen nabij een zeer mooie camping Spa D’or in Sart - lez-Spa. Ruud en Henk hadden van tevoren al hun rondje hier gemaakt en wisten dus hoe en waar te beginnen. De tocht was een hier uit gepijlde route, namelijk blauw 6. Maar zoals vaker voorkomt, maar goed dat beide heren dit op hun navigatie hadden staan want af en toe stonden de bordjes op z’n Bels. 
Het was veel klimmen, maar dan ook weer lekker dalen. De afdaling over een skipiste was een van de klapstukken, zowel figuurlijk als ook letterlijk voor een band van Remy zijn velo. Een voorbode van in totaal zeven lekke banden, voor wat oponthoud zorgde maar ook tevens voor menigeen een aangename rustpauze.
Na onze meegebracht twaalfuurtje op een muurtje te hebben verorbert, gaan we via een zeer lange klim naar boven en op het einde hiervan begonnen bij enkele de spieren goed te verzuren. Na het klimmen natuurlijk ook weer een leuke afdaling waarbij we de camping van bovenaf al weer konden zien liggen. Echter zien liggen wel, maar er volgde nog een zeer mooie, zware single track alvorens weer op de starlocatie aan te komen.
Hier konden we gebruik maken van zeer nette douches op de camping. Op het terras in de zon hebben we nog genoten van een echte Jupiler of wat anders – gesponsord door Dekkers tweewielers – alvorens de reis terug te beginnen.
De meeste van de deelnemers hebben daarna genoten bij Piet van een lekker pilsje en een BBQ en keken allemaal tevreden terug op een mooie dag. Organisatie bedankt.
 

Pagina 1 van 7