Tie-tien twieeduuzendenttien, den dag dat ik vur ut urst de “zandhazentocht” ien Hórst ging reeje.


Eigelijk de urste tourtocht den ik überhaupt goj reeje. Övergeháld dur Ruud “den Adelaar” tijdes de
wanssumse Kermis. Vanaf vandaag noem ik eum Ruud “den Martelaar”. S’mergesvroeg um kwart
ovver acht mit ut ies op de bieën nor den broekberg, ut bellofd enne prachtige dag te gaon werre.
We zien mit enne mojje groeëte groep ( zonder enne Pr. R. den urste ) en we knéje richting Hórst.
Ien Hórst werdt dur snel ovverlet wie wat fiets, den ieëne fertig den andere fieftig en ik hald ut fijn op
dertig ( en dat ware dur nog twintig te veul ). Miene urste tourtocht kos beginne. Ut urste stuk ging
lekker, eige tempo, mojje pedjes. Wel mot ik goed oplette, snelle reejers die links en recht vurbeej
wille, de weg ken ik nie dus bóven ien ut kupke duut ut net zo pien as onder ien de bieën. Achter
de kiepenboer ien Tienroj bin ik mien bend kwiet, althans zovver zak ik weg ien de blubber. Mien
urste verzuring dient zich al án. Ien een rustiger tempo knéj ik gestaag dur, genne wienbuul mer te
bekenne. De tocht en ut wér zien prachtig.
Miene kilométerteller het ut begéve en as ik denk dat ik dur hos bin zie ik dat we op een rustplats
zien angekomme. Mien verstand zet meej dat dit nie op ut einde van de rit gebeurt dus…. Een bitje
ranja en een kuukske en de rit gut verder. Ik vuul meej redelijk fit en begin wer wat harder te treeje.
Totdat die verrekte bulte beginne. Mien kneeje krake en mien oere toete van ut gescheld achter meej.
Ik kan nie den hieële dag de struuk ien reeje. Wie het die bulte hier verzonne. Ik woeën toch ien NL,
daor is alles plat. Mar wie gut now mountainbiken as ge nie van bulte hald. Slim: van Els… Mar de
volhalder wint en dur kumt toch nog een einde án dizze tocht. En ut mojste is, ik vuul meej ok nog
redelijk fit. Langzaam kumt iederieën binnen gedruppelt en de sterke verhale beginne. Ut schient dat
we allemöl te veul gefietst hebbe, tot zelfs 58 kilometer toe. Gen ieën route klopte wat betreft afstand
mar iederieën haaj toch een goej gevuul. Now nog naor huus toe, dat was ik effe vergéte. Ien Oeldere
was de leste pap uut de bieën verdwene en kwaame de sterke hande van peter, henk en ruud ( motte
meej mar nie mitneme ) goed uut. Bedankt dor vur. Mit pien ien de kneeje en ut dichtvalle van de
loeke um half nege sluut ik dizze dag af. Een ervaring rieker en zeker nie vur de léste kier. Mar nie
mer dees wêk. Weltruste.